

Πυρκαγιές ,καταπατήσεις ,παράνομες εκχερσώσεις δασικών εκτάσεων και τώρα τελευταία οι αμέτρητες λαθροϋλοτομίες σε όλο το εύρος της ελληνικής ενδοχώρας συνθέτουν το εφιαλτικό σκηνικό αφανισμού του δασικού μας πλούτου.
Στο νομό Πέλλας η λεηλασία των δασών δεν είναι πρωτόγνωρη.
Οι καταπατήσεις των χιλιάδων στρεμμάτων δασικών εκτάσεων στους ορεινούς όγκους του Καϊμακτσαλάν, του Βέρμιου και του Πάϊκου και η μετατροπή τους σε μονοκαλλιέργειες (κυρίως κερασιού και μήλου) με την ανοχή και ενίοτε με την ενθάρρυνση των τοπικών αρχών είναι συνηθισμένο φαινόμενο για την περιοχή εδώ και πολλές δεκαετίες.
Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου, ¨δασικοί δρόμοι¨ ανοίχθηκαν στο όνομα της δήθεν πυροπροστασίας, με τη συνδρομή υλικοτεχνικής υποδομής της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης, αλλά στην ουσία διευκόλυναν το έργο των καταπατητών και των κατ΄επάγγελμα λαθροϋλοτόμων. Όπως δεν είναι τυχαία και η αναζήτηση στο εξωτερικό, από παράγοντες του Δήμου Έδεσσας ,ποικιλιών κερασιού που ευδοκιμούν σε μεγαλύτερα υψόμετρα.
Τα δασαρχεία του νομού επικαλούνται τις ελλείψεις σε προσωπικό ,χρηματοδότηση και υποδομές, ως αιτίες, της αδυναμίας αποτελεσματικής επιτήρησης της λαθροϋλοτομίας και ως ένα βαθμό δεν έχουν άδικο.
Εδώ όμως εγείρονται κάποια ερωτηματικά όπως:
Αν οι έλεγχοι από τις αρμόδιες αρχές συναντούν αντικειμενικές δυσκολίες στον εντοπισμό των ενόχων επί τόπου γιατί δεν επεκτείνονται στις πόλεις και τα χωριά όπου τα παράνομα φορτία διακινούνται χωρίς βέβαια να διαθέτουν τα απαραίτητα νόμιμα παραστατικά;(π.χ. τιμολόγια η δελτία αποστολής).
Πόσοι καταπατητές και λαθροϋλοτόμοι οδηγήθηκαν στη δικαιοσύνη και ποιες από τις καταπατημένες εκτάσεις έχουν επιστραφεί στο δημόσιο;
Η οικονομική κρίση δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι για κανέναν σφετεριστή του δασικού πλούτου ούτε ευκαιρία πλουτισμού για τους παράνομους ξυλέμπορους .
Τα δάση είναι περιουσία του ελληνικού λαού και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να την καταληστεύει και να υποθηκεύει το μέλλον των επόμενων γενεών στο όνομα της οποιασδήποτε σκοπιμότητας.
Η κρίση δεν είναι μόνον οικονομική ,κοινωνική, πολιτισμική, αλλά και περιβαλλοντική!
Στο νομό Πέλλας η λεηλασία των δασών δεν είναι πρωτόγνωρη.
Οι καταπατήσεις των χιλιάδων στρεμμάτων δασικών εκτάσεων στους ορεινούς όγκους του Καϊμακτσαλάν, του Βέρμιου και του Πάϊκου και η μετατροπή τους σε μονοκαλλιέργειες (κυρίως κερασιού και μήλου) με την ανοχή και ενίοτε με την ενθάρρυνση των τοπικών αρχών είναι συνηθισμένο φαινόμενο για την περιοχή εδώ και πολλές δεκαετίες.
Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου, ¨δασικοί δρόμοι¨ ανοίχθηκαν στο όνομα της δήθεν πυροπροστασίας, με τη συνδρομή υλικοτεχνικής υποδομής της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης, αλλά στην ουσία διευκόλυναν το έργο των καταπατητών και των κατ΄επάγγελμα λαθροϋλοτόμων. Όπως δεν είναι τυχαία και η αναζήτηση στο εξωτερικό, από παράγοντες του Δήμου Έδεσσας ,ποικιλιών κερασιού που ευδοκιμούν σε μεγαλύτερα υψόμετρα.
Τα δασαρχεία του νομού επικαλούνται τις ελλείψεις σε προσωπικό ,χρηματοδότηση και υποδομές, ως αιτίες, της αδυναμίας αποτελεσματικής επιτήρησης της λαθροϋλοτομίας και ως ένα βαθμό δεν έχουν άδικο.
Εδώ όμως εγείρονται κάποια ερωτηματικά όπως:
Αν οι έλεγχοι από τις αρμόδιες αρχές συναντούν αντικειμενικές δυσκολίες στον εντοπισμό των ενόχων επί τόπου γιατί δεν επεκτείνονται στις πόλεις και τα χωριά όπου τα παράνομα φορτία διακινούνται χωρίς βέβαια να διαθέτουν τα απαραίτητα νόμιμα παραστατικά;(π.χ. τιμολόγια η δελτία αποστολής).
Πόσοι καταπατητές και λαθροϋλοτόμοι οδηγήθηκαν στη δικαιοσύνη και ποιες από τις καταπατημένες εκτάσεις έχουν επιστραφεί στο δημόσιο;
Η οικονομική κρίση δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι για κανέναν σφετεριστή του δασικού πλούτου ούτε ευκαιρία πλουτισμού για τους παράνομους ξυλέμπορους .
Τα δάση είναι περιουσία του ελληνικού λαού και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να την καταληστεύει και να υποθηκεύει το μέλλον των επόμενων γενεών στο όνομα της οποιασδήποτε σκοπιμότητας.
Η κρίση δεν είναι μόνον οικονομική ,κοινωνική, πολιτισμική, αλλά και περιβαλλοντική!



















